Ostatnia aktualizacja: 18.04.2014 r., godz. 14:06  Ilość wizyt w ciągu ostatnich 30 dni - 451.863
BIURO OBSŁUGI KLIENTA tel. 95 720 85 40
użytkownik
hasło
Wyszukiwarka
Uwzględnij roczniki: 2010 2011 2012 2013 2014
 
II.ZAGADNIENIA OPRACOWANE KOMPLEKSOWO
A A A  
otwórz artykuł w nowym oknie drukuj artykuł poprzedni temat   powrót do spisu tematów Zagadnienia opracowane kompleksowo - sgk.gofin.pl   następny temat

Składki ZUS i podatki u osób rozpoczynających działalność gospodarczą


1.1. Składki ZUS u rozpoczynających działalność gospodarczą

Osoba, która rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej musi opłacać za siebie składki na ubezpieczenia społeczne, jeśli działalność jest dla niej jedynym tytułem do ubezpieczeń. Z tytułu prowadzonej działalności obowiązkowo podlega ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu i ubezpieczeniu zdrowotnemu. Tylko ubezpieczenie chorobowe ma dla przedsiębiorcy charakter dobrowolny. Obowiązek ubezpieczeń powstaje dla takiej osoby od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, do dnia zaprzestania jej wykonywania.

Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, która reguluje zasady opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, przewiduje dla osób rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej możliwość opłacania składek od niższej podstawy wymiaru przez okres 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności. Jeżeli działalność została rozpoczęta np. 10 maja 2011 r., to ostatnim miesiącem, za który osoba prowadząca działalność gospodarczą będzie mogła opłacać składki od niższej podstawy, jest maj 2013 r. Jeśli działalność została rozpoczęta 1 maja 2011 r., ostatnim miesiącem korzystania z ulgi dla "nowych" przedsiębiorców będzie wtedy kwiecień 2013 r.

Preferencyjna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wynosi 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia. Aktualnie minimalne wynagrodzenie wynosi 1.386 zł, co oznacza, że minimalna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne dla osoby rozpoczynającej działalność gospodarczą wynosi 415,80 zł (30% z 1.386 zł). Osoba, która prowadzi działalność gospodarczą i opłaca składki od preferencyjnej podstawy, za każdy miesiąc (w 2011 r.) prowadzenia działalności opłaca składkę:

  • na ubezpieczenie emerytalne - 415,80 zł x 19,52% = 81,16 zł,

  • na ubezpieczenia rentowe - 415,80 x 6% = 24,95 zł,

  • na ubezpieczenie wypadkowe - 415,80 zł x 1,67%* = 6,94 zł,

  • na ubezpieczenie chorobowe - 415,80 zł x 2,45% = 10,19 zł.

* Stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe ustalana jest indywidualnie dla każdego płatnika, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie różnicowania stopy procentowej składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zależności od zagrożeń zawodowych i ich skutków (Dz. U. nr 200, poz. 1692 ze zm.).

Łącznie składki na ubezpieczenia społeczne wynoszą więc 123,24 zł (wraz ze składką na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe) lub 113,05 zł (bez składki chorobowej).

Oczywiście osoba prowadząca działalność może zadeklarować do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne kwotę wyższą niż minimalna. Wówczas od tej wyższej podstawy przedsiębiorca nalicza składki. Należy jednak pamiętać, iż roczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie może być wyższa od kwoty odpowiadającej 30-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia (w 2011 r. limit ten wynosi 100.770 zł). Trzeba też pamiętać, że miesięczna podstawa wymiaru składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe nie może być wyższa od 250% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w poprzednim kwartale.

Jednak nie wszystkie osoby, które rozpoczynają prowadzenie działalności, mogą opłacać składki od preferencyjnej podstawy. Z preferencyjnych zasad opłacania składek mogą bowiem skorzystać jedynie osoby rozpoczynające prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, które:

1) w okresie ostatnich 60 miesięcy kalendarzowych przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej nie prowadziły innej pozarolniczej działalności,

2) nie wykonują działalności gospodarczej na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności w bieżącym lub poprzednim roku kalendarzowym wykonywały w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres obecnie wykonywanej działalności gospodarczej.

Z preferencyjnych zasad opłacania składek, oprócz osób, które nie spełniają ww. warunków, nie mogą skorzystać także wspólnicy spółki jawnej, komandytowej, partnerskiej oraz osoba, która jest wspólnikiem jednoosobowej spółki z o.o. Te osoby, gdy zdecydują się na rozpoczęcie działalności, składki na ubezpieczenia społeczne za siebie opłacają od zadeklarowanej kwoty, nie niższej niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek emerytalno-rentowych. Aktualnie ta podstawa wynosi 2.015,40 zł.
 

Przykład

Pani Anna w czerwcu br. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie wpisu do ewidencji. W okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2008 r. była wspólnikiem w spółce jawnej. Tym samym nie spełnia pierwszego z wymienionych warunków, co oznacza, że składki na ubezpieczenia społeczne jest zobowiązana opłacać od zadeklarowanej kwoty, nie niższej niż 60% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Jeżeli działalność zostanie rozpoczęta lub zakończona w trakcie miesiąca, minimalna podstawa ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu. Wówczas kwotę minimalnej podstawy należy podzielić przez liczbę dni danego miesiąca i pomnożyć przez liczbę dni podlegania ubezpieczeniom. W taki sam sposób należy postąpić, gdy prowadzący działalność będzie chory i będzie z tego tytułu spełniał warunki do otrzymania z działalności zasiłku.

Jeśli osoba prowadząca działalność zachoruje, ale nie otrzyma z tego tytułu zasiłku, gdyż np. nie przystąpiła do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego lub przystąpiła, ale ma zbyt krótki okres podlegania temu ubezpieczeniu, to za ten miesiąc składki na ubezpieczenia społeczne jest zobowiązana opłacić od pełnej podstawy wymiaru.
 

Przykład

Pan Marcin od 1 stycznia br. prowadzi działalność gospodarczą i opłaca za siebie składki od preferencyjnej podstawy wymiaru. Do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego przystąpił dopiero 1 maja br. W okresie od 20 do 31 maja br. był niezdolny do pracy z powodu choroby. Jednak pomimo choroby, składki za maj 2011 r. powinien opłacić od kwoty nie niższej niż 415,80 zł, gdyż zasiłek chorobowy, z uwagi na zbyt krótki okres podlegania ubezpieczeniu chorobowemu, nie będzie przysługiwał.

Ubezpieczenie zdrowotne

Osoba, która prowadzi działalność gospodarczą obowiązkowo podlega z tego tytułu również ubezpieczeniu zdrowotnemu. Podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 75% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w IV kwartale ubiegłego roku, włącznie z nagrodami z zysku. Nie ulega ona proporcjonalnemu zmniejszeniu w przypadku, gdy działalność jest prowadzona przez część miesiąca, a także za okres pobierania zasiłków. W 2011 r. ta podstawa wynosi 2.704,31 zł, a kwota składki (9% podstawy wymiaru) - 243,39 zł.

Część składki na ubezpieczenie zdrowotne przedsiębiorca może odliczyć od płaconego do urzędu skarbowego podatku. Odliczeniu podlega składka w wysokości 7,75% podstawy wymiaru (2.704,31 zł x 7,75%).

Fundusz Pracy

Składka na FP wynosi 2,45%. Podstawę jej wymiaru stanowi ta sama kwota, od której są naliczane składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (bez stosowania jej rocznego ograniczenia). Osoby prowadzące działalność gospodarczą mają obowiązek opłacać za siebie składki na FP, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, jeśli wynoszą one w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Oznacza to, że osoba rozpoczynająca prowadzenie działalności gospodarczej (dla której jest to jedyny tytuł do ubezpieczeń), która jako podstawę wymiaru deklaruje 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia, nie opłaca za siebie składki na FP, ponieważ jej podstawa wymiaru na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe jest niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia (415,80 zł < 1.386 zł).

Gdyby prowadzący działalność, uprawniony do ulgi dla "nowych" przedsiębiorców, zadeklarował za dany miesiąc jako podstawę wymiaru składek społecznych kwotę równą co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu, to za ten miesiąc byłby zobowiązany do opłacenia składki na FP.
 

Przykład

Pani Anna od 1 kwietnia br. prowadzi działalność gospodarczą. Składki za kwiecień i maj opłaciła od 30% minimalnego wynagrodzenia. Natomiast za czerwiec składki na ubezpieczenia społeczne opłaciła od kwoty 1.500 zł. W takiej sytuacji składka na FP jest nienależna za kwiecień i maj, a powinna zostać opłacona za czerwiec.

Jakie dokumenty zgłoszeniowe trzeba złożyć do ZUS?

Osoba, która rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej składa w organie ewidencyjnym (w gminie) wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej EDG-1. Informacja o wpisie jest następnie przesyłana do ZUS, który na tej podstawie zgłasza przedsiębiorcę na druku ZUS ZFA jako płatnika składek. Natomiast obowiązkiem osoby prowadzącej działalność jest zgłoszenie siebie do ubezpieczeń jako osoby ubezpieczonej. W tym celu powinna ona złożyć do ZUS formularz ZUS ZUA, w terminie 7 dni od daty powstania obowiązku ubezpieczeń, tj. od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności. Na formularzu tym należy podać kod tytułu ubezpieczeń:
 

05 10 gdy osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych, niemająca ustalonego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, opłaca składki na ubezpieczenia społeczne od zadeklarowanej kwoty nie niższej niż 60% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia (oraz osoba prowadząca niepubliczną szkołę, placówkę lub ich zespół, na podstawie przepisów o systemie oświaty),
05 12 gdy osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych, mająca ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, opłaca składki na ubezpieczenia społeczne od zadeklarowanej kwoty nie niższej niż 60% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,
05 70 gdy osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, niemająca ustalonego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, opłaca składki na ubezpieczenia społeczne od zadeklarowanej kwoty nie niższej niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia,
05 72 gdy osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, mająca ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, opłaca składki na ubezpieczenia społeczne od zadeklarowanej kwoty nie niższej niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia.

Zgłoszenie do ubezpieczenia chorobowego następuje w terminie wybranym przez ubezpieczonego, nie wcześniejszym jednak niż od dnia złożenia wniosku o objęcie tym ubezpieczeniem. Wniosek o objęcie tym ubezpieczeniem składa się na formularzu ZUS ZUA (formularz ten jest jednocześnie drukiem, na którym dokonuje się zgłoszenia do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego).

Przedsiębiorca, który rozpocznie prowadzenie działalności gospodarczej np. od 1 lipca 2011 r. i od tej daty chce podlegać również dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu, w składanym do ZUS formularzu ZUS ZUA, oprócz obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego, powinien zaznaczyć przystąpienie do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego od 1 lipca br. Jeśli druk ten zostanie złożony najpóźniej do 8 lipca, to osoba prowadząca działalność będzie objęta dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym również od 1 lipca.

Prawo do zasiłku chorobowego za czas niezdolności do pracy z powodu choroby, osoba prowadząca działalność gospodarczą nabywa po upływie 90 dni nieprzerwanego podlegania ubezpieczeniu chorobowemu, tzw. okresu wyczekiwania.

Bardzo ważne jest więc terminowe regulowanie składek, gdyż opłacenie ich po terminie lub w niepełnej wysokości powoduje, iż "automatycznie" ubezpieczenie chorobowe ustaje od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, za który składki nie zostały opłacone. Jedynie w uzasadnionych przypadkach ZUS, na wniosek osoby prowadzącej działalność, może wyrazić zgodę na ich opłacenie po terminie.
 

Przykład

Pan Marek od stycznia br. prowadzi działalność gospodarczą i z tego tytułu zgłosił się do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych oraz przystąpił do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Składki na ubezpieczenia społeczne za kwiecień br. opłacił po terminie. Z dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego został więc wyłączony od 1 kwietnia. Ponowny wniosek o objęcie dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym złożył od 1 czerwca. Oznacza, to iż od 1 czerwca należy liczyć 90-dniowy okres wyczekiwania na prawo do zasiłku chorobowego. Gdy zachoruje przed upływem tego terminu, nie nabędzie prawa do zasiłku chorobowego (do zakończenia okresu wyczekiwania).

Okres wyczekiwania nie musi być spełniony w przypadku ubiegania się o wypłatę zasiłku macierzyńskiego lub opiekuńczego.

Dokumenty rozliczeniowe

Składki na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne osoba prowadząca samodzielnie działalność gospodarczą wykazuje wyłącznie w składnej za siebie deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA. W deklaracji tej wykazuje podstawę, od której nalicza składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz kwoty, jakie powinna za dany miesiąc opłacić. Deklaracja powinna być składana w terminie do 10. dnia danego miesiąca za miesiąc poprzedni. W tym samym terminie powinny też być opłacane składki. Jeśli osoba prowadząca działalność gospodarczą zgłasza do ubezpieczeń w ZUS również inne osoby (np. osobę współpracującą przy prowadzeniu działalności, pracownika, zleceniobiorcę), wówczas składki ubezpieczeniowe za dany miesiąc opłaca za siebie oraz inne osoby ubezpieczone w terminie do 15. dnia następnego miesiąca. Jeżeli termin płatności przypada w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, termin płatności (a także termin do złożenia dokumentów rozliczeniowych) jest przesunięty na pierwszy dzień roboczy.

Osoby prowadzące działalność - opłacające składki wyłącznie za siebie (lub za osoby współpracujące) od minimalnych podstaw wymiaru, są zwolnione z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej za kolejny miesiąc, jeżeli w ostatnio złożonej deklaracji lub raporcie zadeklarowały jako podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne 30% minimalnego wynagrodzenia lub 60% przeciętnego wynagrodzenia, a na ubezpieczenie zdrowotne kwotę minimalnej podstawy wymiaru składek, tj. 75% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w IV kwartale roku poprzedniego, włącznie z wypłatami z zysku. Osoby te są zwolnione z obowiązku składania dokumentów rozliczeniowych za kolejny miesiąc także wówczas, gdy zmiana w stosunku do miesiąca poprzedniego jest spowodowana wyłącznie zmianą minimalnego wynagrodzenia lub przeciętnego wynagrodzenia.


1.2. Wybór sposobu rozliczania podatku dochodowego

Podatnicy, którzy rozpoczynają działalność gospodarczą muszą dokonać wyboru formy opodatkowania. Mają do wyboru skalę podatkową, podatek liniowy, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i kartę podatkową. Zazwyczaj podatnicy wybierają skalę podatkową lub podatek liniowy, a podatek rozliczają na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

Zaznaczamy, że niektóre podmioty muszą obowiązkowo prowadzić księgi rachunkowe. Nie dotyczy to jednak m.in. podatników rozpoczynających indywidualną działalność gospodarczą lub w formie spółki cywilnej, albo jawnej osób fizycznych, a także w formie spółki partnerskiej.

WAŻNE: Jeżeli podatnik wybierze opodatkowanie według skali podatkowej i nie zamierza rozliczać VAT (o rejestracji na potrzeby VAT piszemy w dalszej części niniejszego opracowania), poza złożeniem wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej w urzędzie miasta lub gminy (formularz EDG-1), nie musi już dopełniać żadnych formalności w urzędzie skarbowym (rejestracja w ramach "jednego okienka"). Natomiast przedsiębiorcy, którzy wybiorą 19% podatek liniowy, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych lub kartę podatkową, muszą o podjętej decyzji zawiadomić dodatkowo urząd skarbowy.

Szczegółowe zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów zawiera rozporządzenie Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. nr 152, poz. 1475 ze zm.). Ogólnie mówiąc - w księdze tej wykazuje się wszystkie przychody i koszty, które wpływają na podstawę opodatkowania.

Należy jednak zaznaczyć, że podmioty gospodarcze prowadzące podatkową księgę przychodów i rozchodów, oprócz tej księgi, zobowiązane są również prowadzić:

1) ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

2) ewidencję wyposażenia,

3) imienne karty przychodów pracowników,

4) ewidencję sprzedaży - dotyczy podatników, którzy:

  • zlecili prowadzenie księgi biuru rachunkowemu (nie dotyczy podatników, którzy ewidencjonują obrót przy zastosowaniu kas rejestrujących) - § 8 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia,

  • ewidencjonują przychody w księdze podatkowej w terminie do 20. dnia następnego miesiąca (ewidencja sprzedaży nie jest wymagana, gdy podatnicy dokonują sprzedaży udokumentowanej wyłącznie fakturami) - § 30 ust. 3 ww. rozporządzenia,

  • przy prowadzeniu przedsiębiorstwa wielozakładowego prowadzą tylko jedną księgę w miejscu wskazanym jako siedziba podatnika; ewidencję sprzedaży należy wówczas prowadzić w poszczególnych zakładach - § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia,

5) ewidencję przebiegu pojazdu,

6) inne ewidencje prowadzone ze względu na szczególny rodzaj działalności (np. ewidencja kupna i sprzedaży wartości dewizowych, ewidencja pożyczek i zastawionych rzeczy).

WAŻNE: Podatnicy, którzy powierzyli prowadzenie księgi przychodów i rozchodów biuru rachunkowemu, są zobowiązani w terminie 7 dni od dnia zawarcia umowy z danym biurem zawiadomić o tym naczelnika urzędu skarbowego. W zawiadomieniu tym należy wskazać nazwę i adres biura, a także miejsce (adres) prowadzenia oraz przechowywania księgi i dowodów związanych z jej prowadzeniem.


1.3. Rozpoczęcie działalności gospodarczej a VAT

Podatnicy, którzy rozpoczynają działalność gospodarczą - co do zasady - nie muszą rozliczać VAT. Mogą oni skorzystać ze zwolnienia podmiotowego z tego podatku. Zwolnienie to przysługuje, jeżeli przewidywana wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty 150.000 zł. Przykładowo, dla rozpoczynających działalność gospodarczą 1 czerwca br. limit zwolnienia podmiotowego z VAT wynosi:

150.000 zł x 214/365 = 87.945,21 zł.

Podatnicy zwolnieni z VAT na potrzeby tego podatku muszą prowadzić jedynie ewidencję sprzedaży za dany dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem sprzedaży w dniu następnym. Ewidencja ta ma na celu ustalenie, w którym momencie obroty podatnika przekroczą limit uprawniający do zwolnienia podmiotowego z VAT.

Zaznaczamy, że nie wszyscy mogą korzystać z powyższego zwolnienia. Na mocy art. 113 ust. 13 ustawy o VAT nie przysługuje ono podatnikom dokonującym dostawy wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym (z wyjątkiem energii elektrycznej - PKWiU 35.11.10.0) i wyrobów tytoniowych, nowych środków transportu, terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę, świadczących usługi prawnicze, w zakresie doradztwa, usługi jubilerskie, a także podatnikom niemającym siedziby lub miejsca zamieszkania w Polsce.

Podatnik może również dobrowolnie zrezygnować z przysługującego mu zwolnienia podmiotowego z VAT. W tym celu musi dokonać rejestracji na potrzeby VAT, składając zgłoszenie VAT-R. Wówczas podatnik stanie się podatnikiem VAT czynnym i będzie musiał prowadzić pełną ewidencję na potrzeby tego podatku. Ewidencja ta powinna zawierać elementy wymienione w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, czyli - w uproszczeniu mówiąc - musi zawierać wszystkie niezbędne informacje do sporządzania deklaracji VAT.

Uwaga! Podatnicy, którzy dokonują transakcji z kontrahentami z innych krajów Unii są - co do zasady - zobowiązani również do rejestracji na potrzeby rozliczania transakcji unijnych. Szczegółowe regulacje w tym zakresie zawiera art. 97 ustawy o VAT. Rejestracji tej dokonuje się również na druku VAT-R.

Trudno jest jednak jednoznacznie stwierdzić, czy korzystniej jest rozliczać VAT, czy też nie. Zależy to głównie od rodzaju działalności, a także od tego, czy kontrahentami są podatnicy VAT czynni. W uproszczeniu można uznać, że rozliczanie VAT jest korzystne dla podatników, którzy w działalności gospodarczej dokonują znacznych zakupów od innych czynnych podatników VAT. Wówczas bowiem kwota podatku wykazana w otrzymanych fakturach VAT może być odliczona od podatku należnego wykazywanego przy sprzedaży (z pewnymi wyjątkami, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami odliczenie VAT nie przysługuje).

Opodatkowanie VAT jest również korzystne w sytuacji, gdy podatnik prowadzi sprzedaż opodatkowaną stawkami obniżonymi lub dokonuje sprzedaży za granicę. W takich bowiem przypadkach najczęściej powstaje nadwyżka podatku naliczonego nad należnym.

W praktyce zdarza się również, że kontrahenci warunkują podjęcie współpracy od faktu zarejestrowania się podatnika na potrzeby VAT. Tak jest często w sytuacji, gdy kontrahenci sami są czynnymi podatnikami tego podatku. Dlatego też przed podjęciem decyzji o wyborze zwolnienia z VAT najlepiej przeanalizować, czy taki wybór nie wykluczy podatnika z podjęcia atrakcyjnej dla niego współpracy z innym podmiotem gospodarczym.


 
II.ZAGADNIENIA OPRACOWANE KOMPLEKSOWO
A A A  
otwórz artykuł w nowym oknie drukuj artykuł poprzedni temat   powrót do spisu tematów Zagadnienia opracowane kompleksowo - sgk.gofin.pl   następny temat

Sklep internetowy - sklep.gofin.plSklep internetowy - sklep.gofin.plSklep internetowy - sklep.gofin.pl

Wydawnictwo Podatkowe GOFIN sp. z o.o., ul. Owocowa 8, 66-400 Gorzów Wlkp., tel. 95 720 85 40, faks 95 720 85 60